نزدیک بینی

   نزديک بينی يا ميوپی، در چشم پزشکی به حالتی اطلاق می شود که اجسام نزديک به وضوح ديده می شوند، ولی اجسام دور به خوبی ديده نمی شوند.

   برای آن که جسمی به طور واضح ديده شود، لازم است که پرتوهای نورانی به طور دقيق بر روی شبکيه ی چشم متمرکز شوند.

   شبکيه داخلی ترين لايه چشم است که پيام های عصبی بينايی در آنجا ايجاد می شود و توسط عصب بينايی به طرف مغز می رود.

   نزديک بينی هنگامی به وجود می آید که يا کره چشم شما خيلی بزرگ شده باشد، يا انحنای قرنيه خيلی زياد شده باشد.

در نتيجه ی حالات فوق، پرتوهای نورانی وارد شده به چشم، به خوبی روی شبکيه چشم متمرکز نمی شوند.

   نزدیک بینی شایع ترین علت تاری دید است. اگر شما نزدیک بین باشید، اشیایی را که از شما دور هستند تار خواهید دید. میزان این تاری، به شدت نزدیک بینی و مسافت جسم از شما بستگی دارد و ممکن است مجبور شوید برای واضح دیدن، چشم های تان را جمع کنید. نزدیک بینی بیماری نیست و معمولاً حالتی است که کارکرد چشم از حالت طبیعی دور شده و در موارد اندکی هم نزدیک بینی به خاطر یک بیماری زمینه ای بروز می کند.

   بیشتر نزدیک بینی ها به علت تغییر اندازه ی کره چشم بروز می کنند که باعث می شود کره چشم از حالت گردی به حالت تخم مرغی در آید. این تغییرات باعث می شوند پرتوهای نور به جای این که روی شبکیه متمرکز شوند، جلوتر از آن متمرکز گردند. بنابراین تصویر، جلوی شبکیه تشکیل می شود.

   نزدیک بینی می تواند وراثتی باشد و اگر والدین کودکی نزدیک بین باشند، امکان این که او هم نزدیک بین شود بالا خواهد بود.

دلایل نزدیک بینی

   سابقه خانوادگی مهم ترين عامل زمينه ‌ساز برای نزديک ‌بينی است، اما انجام مرتب کارها در فاصله نزديک به چشم نيز، احتمال بروز نزديک ‌بينی را افزايش می ‌دهد.

   نزدیک بینی معمولا از اوایل دهه دوم زندگی شروع شده و با رشد اندازه چشم در طی بلوغ افزایش می‏یابد و معمولا بعد از ۱۸ سالگی متوقف می‏شود.

   اگر قرنيه نسبت به اندازه چشم انحنای بيشتری داشته باشد يا اندازه چشم نسبت به انحنای قرنيه بيشتر از حد معمول باشد، نزديك‏ بينی ايجاد می‏گردد. درنتيجه نور وارده به چشم به صورت دقيق بر روی شبكيه متمركز نمی‏شود و وضوح تصاوير كاهش می‏يابد.

* افزایش طول قدامی خلفی چشم : به عبارت ساده‌تر بزرگ بودن کره چشم. کاهش و افزایش ۱ میلیمتر در این طول سبب ایجاد ۳ دیوپتر تغییر در نمره چشم می‌شود.

* زیاد بودن قدرت انکساری اجزا اپتیکی چشم : مثلا کاهش شعاع انحنای قرنیه ، بطوری که کاهش و افزایش ۱ میلیمتر در شعاع انحنای قرنیه موجب ایجاد ۶ دیوپتر تغییر نمره چشم می‌شود.

* افزایش ضریب شکست اجزا اپتیکی چشم : مثلا بالا رفتن ضریب شکست عدسی از بیماری قند (دیابت)، به همین علت است که افراد مبتلا به قند خون در اوایل بیماری دچار نزدیک بینی می‌گردند.

* تطابق بیش از حد (اسپاسم تطابقی) : در این حالت تطابق بیش از حد موجب نزدیک بینی می‌شود، با وجود اینکه تمام اجزا چشم در حالت طبیعی هستند. (نزدیک بینی کاذب)

علائم نزدیک بینی

 * اولین و مهمترین علامت نزدیک بینی کاهش بینایی در نگاه دور می‌باشد. افراد نزدیک بین بر حسب مقدار نزدیک بینی خود دچار کاهش بینایی می‌شوند. این افراد در بینایی نزدیک خود تقریبا مشکلی ندارند، البته اگر مقدار آن کم باشد.

* علامت دیگر نزدیک بینی تنگ کردن شکاف پلکی و یا جمع کردن پلکها می‌باشد. با این کار نزدیک بینها می‌توانند اندکی بینایی خود را بهبود بخشند.

* از علائم دیگر نزدیک بینی ، فوتوفوبیا (ترس از نور) می‌باشد. این علامت بیشتر به علت گشاد بودن مردمک افراد نزدیک بین می‌باشد. دید در شب برای همه یکسان است، اما در مورد نزدیک بینها دید در شب اندکی کاهش می‌یابد.

* علائم دیگر نزدیک بینی بر روی شبکیه چشم ایجاد می‌گردد که در معاینات قابل مشاهده است.

پدر و مادرها و معلمان باید متوجه علامت های زیر که خبر از نزدیک بینی کودک می دهد باشند:

* اخم کردن یا جمع کردن مکرر چشم ها

* نزدیک کردن اشیا یا کتاب ها به چشم خود

* نشستن در جلوی کلاس و سینما و نزدیک کردن خود به تلویزیون یا کامپیوتر

* بی علاقگی به ورزش یا کارهایی که نیاز به وقت دارد.

* سردردهای مکرر

انواع نزدیک بینی

* نزدیک بینی پاتولوژیک

   در این نوع نزدیک بینی، کره ی چشم پس از این که به اندازه ی طبیعی خود در دوران بزرگسالی رسید، باز هم رشد می کند.

* نزدیک بینی ثانویه

این نوع از نزدیک بینی می تواند به خاطر عوامل گوناگونی چون تولد زودهنگام و تعدادی از بیماری های چشمی بروز کند.

* نزدیک بینی کاذب

   در این حالت، نزدیک بینی ناگهان بروز کرده و به خاطر یک مشکل زمینه ای مانند دیابت کنترل نشده به سرعت پیشرفت می کند. این نوع از نزدیک بینی را کاذب می گویند، چرا که بیمار با تاری دیدش فکر می کند دچار نزدیک بینی معمولی شده است؛ ولی در واقع این کره چشم نیست که دچار تغییرات شده بلکه رسوب قند در عدسی چشم است که چشم را تار کرده است. وقتی قند بیمار کنترل شود، این مشکل هم از بین خواهد رفت.

   گاهی اوقات هم، نزدیک بینی به علت بیماری های دیگر چشمی مانند آب مروارید و کراتوکونوس(Keratoconus )، که همان بیرون زدگی مخروطی شکل بخش مرکزی قرنیه است، ایجاد می شود. تولد زود هنگام هم می تواند ابتلا به نزدیک بینی را در کودکی افزایش دهد.

   افرادی که نزدیک بینی شان بسیار شدید است بیش از دیگران در معرض ابتلا به گلوکوم (آب سیاه) و جدا شدگی شبکیه هستند. این مشکل وقتی که شبکیه در اثر نزدیک بینی بسیار شدید، تحت فشار قرار گیرد، بروز می کند.

درمان نزدیک بینی

   نزدیک بینی درمان قطعی ندارد، ولی روش هایی هستند که با استفاده از آن ها نزدیک بین ها می توانند به دیدی عادی یا تقریبا عادی دست یابند.

* عینک: برای اصلاح دید افراد نزدیک بین از عدسی واگرا استفاده می‌شود، زیرا در نزدیک بینی توان عدسی چشم که از نوع همگرا است، از چشم سالم بیشتر بوده، لذا فاصله کانونی آن کمتر از فاصله کانونی چشم سالم است. پس تصویر اجسام واقع در فاصله دور جلوی شبکیه، داخل کره چشم ، تشکیل می‌شود. چون توان عدسی واگرا منفی است، پس نمره عینک شخص نزدیک بین که همان توان عدسی است، منفی خواهد بود. همچنین چشم افرادی که نزدیک بین هستند، از پشت عینک ریز دیده می‌شود.

* لنز : استفاده از لنز بجای عینک علاوه بر اینکه سبب زیبایی می‌شود، مانع از افزایش نزدیک بینی می‌گردد. البته این مقدار زیاد نیست و بسیار جزئی است.

* جراحی لیزری: جراحی لیزری بعد از سن ۲۰ سالگی ممکن است، چون تغییرات نزدیک بینی مربوط به سن تثبیت شده است و برای نزدیک بینی های متوسط (۶ تا ۱۰ دیوپتر) و شدید (بیشتر از ۱۰دیوپتر) بکار می رود.